کتاب فرایند طراحی: الگوها و مدل ها/ 100 الگوی برتر حل مسئله برای طراحان معماران مهندسان و کارآفرینان(تازه های کتاب) تالیف هیو دابرلی ترجمه مهدی اصل فلاح

در این کتاب بیش از صد توصیف از فرایندهای طراحی و توسعه ارائه شده است؛ از معماری و طراحی صنعتی و مهندسی مکانیک گرفته تا مدیریت کیفیت و توسعة نرم‌افزار. این فرایندها طیفی از ابزارهای ساده و دم‌دستی مثل «فور دی» (تعریف، طراحی، توسعه و اجرا) تا الگوهای پیچیده‌تری نظیر 9 مرحله و 229 گام آرچر به‌عنوان رویکردهای نظام‌مند طراحانه را شامل می‌شوند.

هدف از ارائة این مثال‌ها، شروع گفتمانی دربارة فرایند طراحی و توسعه است.

ما چگونه طراحی می‌کنیم؟

چرا این‌گونه طراحی می‌کنیم؟

چگونه کاری را که انجام می‌دهیم، توضیح می‌دهیم؟

چرا این‌گونه راجع‌به آن صحبت می‌کنیم؟

چگونه می‌توانیم آن را بهتر انجام دهیم؟

مطرح کردن این پرسش‌ها، اهداف کاربردی زیر را به‌همراه دارد:

• کاهش ریسک (افزایش احتمال موفقیت)؛
• مشخص کردن انتظارات (کاهش بلاتکلیفی و ابهام)؛
• افزایش تکرارپذیری (تعمیم‌پذیری).

استفاده و اجرای یک فرایند طراحی ممکن است برای همه کارساز نباشد. مثلاً برای یک طراح که به‌صورت انفرادی روی طراحی یک پوستر کار می‌کند، تمرکز روی یک فرایند طراحی عمومی، بیشتر ممکن است کارش را به‌تعویق بیندازد تا اینکه به او کمک کند. بنابراین ممکن است از فرایندی کاملاً شخصی برای آن استفاده کند؛ اما هنگام آموزش طراحان جدید یا انجام کارهای گروهی برای پروژه‌های بزرگ، ناگزیریم به فرایند طراحی توجه کنیم. در این‌گونه فرایندها، موفقیت به عوامل زیر بستگی دارد:

• تعیین نقش‌ها و مشخص کردن فرایندها قبل از شروع کار؛
• ثبت تمامی کارهایی که انجام داده‌ایم؛
• شناسایی و اصلاح فرایندهای ناکارآمد.

فرایندهای توسعة فی‌البداهه، کارآمد و تکرارپذیر نیستند؛ آن‌ها باید دائماً از نو ساخته شوند؛ به‌همین‌دلیل، ارتقای آن‌ها تقریباً غیرممکن است. در مقیاس کوچک‌تر ممکن است هزینه‌های آن ناچیز باشد، اما برای سازمان‌های بزرگ توجیه‌پذیر نیست.

این بحث پرسش‌های ظریف دیگری را نیز به دنبال دارد:

چگونه می‌توانیم درحالی‌که خلاقیتمان را افزایش می‌دهیم، ریسک را کاهش دهیم؟

کی باید از فرایند پیچیده استفاده کنیم؟

و کی فرایند ساده کفایت می‌کند؟