کتاب ابژه‌های تکین معماری نوشته ژان بودریار و ژان نوول ترجمه‌ احسان حنیف

یک ماهیت تکین ماهیتی است ناپایدار، مبتنی بر ارتباط سیستمی، منحصربه‌فرد، سوبژکتیو، تصادفی، پیچیده و تعاملی. مباحث حاضر در این کتاب هم متناسب با موضوعشان، همین ویژگی‌ها را پیدا می‌کنند. در اینجا رویارویی بودریار و نوول صرفاً رویارویی میان یک فیلسوف و یک معمار نیست، بلکه بیشتر می‌توان آن را خط سیر نظری دانست که حول موضوعات مختلفی چون رادیکالیته، ابهام و توهم، مجازی بودن، ابرواقعیت، وانموده‌ها و وانمود، لیترالیته، آرمانشهرگرایی و جهان‌شمولیت پیش می‌رود. بودریار و نوول که تفکرشان را باید در چارچوب تفکر پست‌مدرن تعریف کرد، با ارجاع به مثال‌های متعدد عینی همچون مرکز ژرژ پمپیدو پاریس، سعی می‌کنند این مفاهیم ذهنی را در وجوهی عینی به بحث بکشند.

ژان بودریار

از پرنفوذترین فیلسوفان معاصر است که تفکرش را در چارچوب پست‌مدرنیته و پساساختارگرایی تعریف می‌کنند، به گونه‌ای که حتی می‌توان او را در کنار لیوتار رهبر اصلی تفکر پست‌مدرن محسوب کرد. مهم‌ترین نظریات او را می‌توان در چارچوب تعابیری چون ابرواقعیت، وانموده، وانمود و ابهام جانمایی کرد. براین اساس بودریار باور دارد که رسانه و دنیای مجازی فراواقعیتی را برای ما ساخته که زندگی ما را به درون خود کشیده است؛ به‌نحویکه گویی خود ما به ماهیت‌هایی مجازی تبدیل شده‌ایم. عمق و اهمیت ایده‌های بودریار به‌خصوص در دهه‌های اخیر و با گسترش تکنولوژی‌های تازه، روزبه‌روز نمایان‌تر می‌شود و می‌توان او را فیلسوف هزارهٔ جدید دانست.

ژان نوول

معمار فرانسوی که به خاطر کارهای متفاوت و حیرت‌برانگیزش توانست جایزهٔ پرایتزکر سال ۲۰۰۸ را از آن خود کند. آثار او چند ویژگی مهم دارند، استفاده از مصالح نو، استفاده از تکنولوژی‌های مختلف به خصوص در حوزه نور و رنگ‌پردازی و ایجاد بافت‌های متفاوت. او طی سال‌ها کار حرفه‌ای، یک خط فکری مشخص را دنبال کرده و در این چارچوب آثار او را باید یکی از نزدیک‌ترین آثار معماری ساخته‌شده به ایده‌های بودریار پیرامون موضوعاتی چون مجازیت و ابهام دانست. درواقع اگر فلسفهٔ بودریار را فلسفهٔ این هزارهٔ نو بدانیم، آنگاه معماری نوول، معماری هزارهٔ نو خواهد بود.