کتاب بیانیه آرام نوشته لبیوس وودز ترجمه پویان روحی

کتاب بیانیه آرام، یادداشت‌هایی در معماری است که لبیوس وودز در فاصله سال‌های (۲۰۰۷ – ۲۰۰۹) در وبلاگ شخصی‌اش منتشر کرده است. این اثر به کوشش کلر یاکوبسن گردآوری شده و پویان روحی به فارسی ترجمه کرده است.

درباره کتاب بیانیه آرام

کتاب بیانیه آرام مجموعه یادداشت‌های وبلاگ شخصی لبیوس وودز (۱۹۴۰ – ۲۰۱۲) است. لبیوس وودز معمار، منتقد و تئوریست آمریکایی است که در این کتاب یادداشت‌هایی را درباره نقد معماری، کارهایی که معماران انجام می‌دهند و خوانش این کارها توسط کارفرمایان، مردم، رسانه‌ها و سایر معماران نوشته است. این نوشته‌ها را در کمترجایی می‌توانید بخوانید. خود او درباره نوشتن این کتاب در مقدمه اینطور نوشته است:

«این وبسایت، اهداف مختلفی دارد. اول: پروژه‌ها و نوشته‌های من و همکارانم را که در جای دیگری منتشر نشده، یا کمتر منتشر شده‌اند، معرفی کند. در این مرحله از زندگی و کارِ خودم ـ که با خوش‌بینی به آن مرحله‌ میانی می‌گویم ُ نسبت به این‌که دلم چه چیزی می‌خواهد، احساس مشخصی دارم. با این وجود، هنوز در جست‌و‌جوی بهترین روشِ شکل دادن به ایده‌هایی هستم که در طول این سال‌ها کارم را پیش برده‌اند. من در عین حال کارهای زیادی انجام داده‌ام که به مجموعه‌ای از پژوهش‌ها شکل داده‌اند. پژوهش‌هایی که هر چند ممکن است به‌طور کامل به نتیجه نرسیده باشند، اما ممکن است برای بعضی‌ از افراد که ایده‌ها و اهداف مشابهی را دنبال می‌کنند، مفید باشند. این سایت گسترده‌ترین امکانِ پخش این پژوهش‌ها را ممکن می‌کند. کارهایی که در این‌جا ارائه شده‌اند، تحت حمایتِ قوانین بین‌المللی حقوق مولف قرار دارند و نمی‌توانند برای اهداف تجاری مورد استفاده قرار بگیرند. با این وجود، استفاده از این مطالب برای هر کسی که بخواهد آن‌ها را مطالعه کند، یا از آن‌ها لذت ببرد، آزاد است. دوم: ایجاد ابزاری برای انتشارِ کارهای جدید در قالبی که روز به روز بیشتر در دسترسِ همگان قرار می‌گیرد. سوم: ایجاد فضایی برای گفت‌وگو درباره‌ی ایده‌ها و مسائلی که این کارها مطرح می‌کنند. به این ترتیب از تمام کسانی که چیزی برای گفتن دارند، دعوت می‌شود حرف‌های خود را ارائه کنند و به این ترتیب، به دانش و پرکتیس معماری اضافه کنند. برخلاف دهه‌های گذشته، جای لحظه‌ی اکنون در گفتمان معماری به‌طور کلی خالی است، به ویژه جای خالیِ نقدِ کارها و ایده‌ها احساس می‌شود؛ به استثنای موضوعاتی مثل کارایی که البته در زمان ما که زمانه‌ی تغییرات بنیادی است، کافی نیست.»

بخشی از کتاب بیانیه آرام

بخشی از علاقه من از گفت و گویی که در سال ۱۹۹۷ با توشیو ناکامورا ِ افسانه‌ای مجله U+A ژاپن داشتم، ناشی می‌شود. او قصد داشت نگارش یک “تاریخ موازی” معماری مدرن را به من واگذار کند تا در هر شماره مجله، بخش‌هایی از آن به طور مرتب ِ منتشر شوند. من به سرعت درخواست او را پذیرفتم. پروژه هیجان انگیزی بود! با وجودی که ِ بیشتر تاریخ‌های معماری مدرن خوب نوشته شده اند، اما خواندن دربار تعدادی معماری و ِ ساختمان ثابت، و حرکت در یک مسیر همیشگی قدیمی آدم را خسته می‎‌کند. شاید حق با ِ تاریخ‌های متعارف باشد شاید معماری معاصر تحت تاثیر تعدادی ساختمان شاخص است که ما بارها و بارها درباره‌شان خوانده‌ایم. یا شاید تکرار باعث شده است که این ساختمان‌ها، ِ تاثیری را که ما تصور می کنیم، به دست آورده باشند. شاید ما چنان تحت تاثیر تایید تاریخ ً قرار گرفته‌ایم که صرفا دنباله‌روی می‌کنیم و چیزهایی را که در مدرسه و بعد از آن “یاد گرفته‌ایم”، به کار می‌بریم.