کتاب بازاندیشی معماری نیل لیچ ترجمۀ دکتر سپیده برزگر

در سال‌های گذشته، رشتهٔ معماری از نوعی دگردیسی فراتر رفته است. استنادهای روشنی از تغییراتی آشکار دراین‌باره وجود دارد که هم، ماهیت مباحثِ درون حوزهٔ معماری و همچنین، ارتباط این حوزه با دیگر رشته‌های دانشگاهی را در برمی‌گیرد. علاوه بر معماران و نظریه‌پردازان معماری، دیگرانی همچون، نظریه‌پردازان فرهنگی، فیلسوفان و جامعه‌شناسان، درگیری فزاینده‌ای با مسئلهٔ معماری و محیط مصنوع پیداکرده‌اند. این نوشتار حاصل شور و اشتیاق برای حمایت از این دگردیسی و تقویت پیوندهای ایجادشده میان حوزهٔ معماری و سایر رشته‌های دانشگاهی است. کتاب پیشِ رو بر این هدف است تا معماری را درون بستر فرهنگی گسترده‌تری بنهد و به این موضوع بپردازد که چگونه مباحث مربوط به نظریهٔ فرهنگی، فلسفه و جز آن، ممکن است به معماری مرتبط شوند و همچنین، اینکه چگونه معماری و محیط مصنوع این توانایی را دارند تا زمینه‌ای غنی برای تحلیل مطالعات فرهنگی و دیگر حوزه‌ها به دست دهند.
در این کتاب، برای نخستین بار، مجموعه‌ای از مقالات بسیار شناخته‌شده در حوزهٔ معماری گردآوری‌شده که به دست اندیشمندان اصلی سدهٔ بیستم نوشته‌شده است. برخی از این مقالات، تاکنون کم‌تر شناخته‌شده‌اند؛ زیرا پیش‌ازاین به انگلیسی ترجمه نشده بودند. برای این منظور، این کتاب بر آن است تا بدنهٔ منسجمی از اندیشهٔ انتقادی را دربارهٔ معماری به تصویر بکشد که این بدنه، خارج از جریان اصلی گفتمان معماری شکل‌گرفته و بدین ترتیب، محتویات این کتاب، ابزاری مؤثر برای بازاندیشیدن نظریهٔ معماری است.
مطالب این کتاب، به چگونگی یافتنِ درک بهتری از معماری و فراتر از گفتمان متداول آن می‌پردازد. این مطالب طیفی از روش‌شناسی را -یا به بیانی، مجموعه‌ای از ابزارها را- برای پرداختن به مسئلهٔ معماری و فهم آن در بستر گسترده‌تر فرهنگی ارائه می‌دهند. البته، برخی از مطالب در حوزهٔ معماری به‌خوبی شناخته‌شده و در جریان اصلی آموزش معماری واردشده‌اند؛ اما بیشتر آن‌ها برای مخاطبان معماری، تازگی خواهند داشت. با معرفی این مطالب به حوزهٔ معماری، ماهیت قلمروِ این رشته اصلاح خواهد شد.

یکی از ویژگی‌های مهم مقالات گردآوری‌شده در این کتاب، سرپیچیِ آن‌ها از مرزهای حرفه‌ای است. این مقالات از این نظر، عصیانگر به شمار می‌آیند؛ زیرا به دست نویسندگانی نوشته‌شده‌اند که حوزهٔ آنان -بر اساس نگاه رایج- بیرون از حوزهٔ معماری است. نیاز به گفتن نیست که به‌هرروی، باید حدومرزهای معماری را کنار گذاشت و هرگونه حس      تخصص گرایی یا تمایز را پاک کرد. سرپیچی به معنای انکار اصل محدودیت نیست. درواقع، سرپیچی را می‌توان فقط در ارتباط با مرز تعریف کرد. به همین ترتیب، مرز زمانی به دست می‌آید که بتوان همچنین، از آن سرپیچی نمود.